ΕΛ ΣΙΝΟΡΗ
Συχνά, συμβαίνει σε πολλούς ανθρώπους...
που οδηγημένοι από τη φύση τους...
ή από ένα υπερβολικό στοιχείο του χαρακτήρα τους...
σπάνε τα δεσμά της λογικής...
ίσως και από κάποια συνήθειά τους.
Κουβαλούν πάνω τους το στίγμα ενός ελαττώματος.
Κι ωστόσο, η αρετή τους είναι αγνή σαν τη χαρη.
Και ίσως τελικά τους στοιχίσει αυτό τους το ψεγάδι.
Αυτή είναι η τραγική ιστορία...
ενός ανθρώπου που δεν μπορούσε να ελέγξει τα λογικά του.
Ποιος είναι εκεί;
Σε μένα απάντησε. Στάσου κι ενημέρωσέ με.
-Του βασιλιά, πάλι καλά! -Εσύ είσαι, Βερνάρδο;
-Αυτοπροσώπως. -Έφτασες πάνω στην ώρα.
Μόλις σήμανε 12 η ώρα. Φραγκίσκο, πήγαινε να πλαγιάσεις.
Σ'ευχαριστώ πολύ που ήρθες να με αντικαταστήσεις.
Κάνει πολύ κρύο.
Έχει πιαστεί η καρδιά μου.
-Πέρασε ήσυχα η φρουρά σου; -Δε σάλεψε ούτε ποντίκι.
Καληνύχτα!
Πες στον Οράτιο και το Μάρκελο να βιαστούν, αν τους δεις.
Νομίζω πως τους ακούω. Αλτ! Ποιος είναι εκεί;
-Αγαπούμε την πατρίδα μας. -Κι είμαστε πιστοί στο βασιλιά.
-Καληνύχτα. -Στο καλό.
-Ποιος σε αντικατέστησε; -Πήρε τη θέση μου ο Βερνάρδος.
-Βερνάρδο! -Είναι μαζί σου ο Οράτιος;
-Περίπου. -Καλώς ήρθες. Γεια σου Μάρκελε.
-Φάνηκε το φάντασμα απόψε; -Δεν είδα τίποτε ακόμη.
Ο Οράτιος πιστεύει πως είναι όλα της φαντασίας μας...
και δεν πείθεται ότι υπάρχει φάντασμα.
Παρ'όλο που εμείς το έχουμε δει 2 φορές.
Γι'αυτό τον κάλεσα εδώ. Αν το φάντασμα ξαναφανεί...
θα του μιλήσει και σε μας θα δώσει δίκιο.
Δεν θα φανεί απόψε.
Καθήστε λίγο.
Και θα σου ξαναδιηγηθούμε την ιστορία που δεν πιστεύεις...
και που τη ζήσαμε εμείς για 2 νύχτες.
Ας ακούσουμε τι έχει να μας πει ο Βερνάρδος.
Χτες τη νύχτα, το άστρο δυτικά από τον πολικό αστέρα...
φώτιζε τον ουρανό στο σημείο που λάμπει τώρα.
Την ώρα που σήμανε 1 η ώρα, εγώ κι Μάρκελος...
Ήσυχα, ξαναέρχεται!
Έχει τη μορφή του βασιλιά μας Άμλετ που πέθανε.
Εσύ είσαι σπουδαγμένος. Μίλησέ του, Οράτιε.
Δεν μοιάζει στο βασιλιά; Πες του, Οράτιε.
Φτυστός. Ανατριχιάζω από το δέος.
-Θέλει να του μιλήσουν. -Οράτιε, μίλησέ του.
Ποιος είσαι εσύ που εμφανίζεσαι τέτοια ώρα μέσα στη νύχτα...
και παίρνεις τη μορφή του πεθαμένου βασιλιά μας.
Για τ'όνομα του Θεού, σ'εξορκίζω να μιλήσεις.
Σε παρακαλώ, μίλησέ μας.
Αυτός είναι!
Έφυγε χωρίς να μιλήσει.
Τρέμεις από το φόβο και έχεις χλωμιάσει.
Ξεπερνά τα όρια της φαντασίας.
Δεν θα το πίστευα αν δεν το έβλεπα με τα μάτια μου.
Δε μοιάζει με το βασιλιά;
Όσο μοιάζεις εσύ στον εαυτό σου. Είναι παράξενο.
Ήταν έτοιμος να μιλήσει, αλλά λάλησε ο πετεινός.
Πετάχτηκε πάνω κι έφυγε, σαν ν'άκουσε μια προσταγή.
Ο πετεινός είναι η τρομπέτα της αυγής...
ξυπνάει το Θεό με το ψιλόφωνο και ηχηρό λαρύγγι του.
Η στάση του φαντάσματός το επιβεβαιώνει.
Το φάντασμα χάθηκε μόλις άκουσε το λάλημα του πετεινού.
Σαν πλησιάζει η μέρα της γιορτής της γέννησης του Σωτήρα...
ο κόκορας της αυγής λαλεί όλη τη νύχτα.
Και λένε πως κανένα φάντασμα δεν περιπλανάται.
Οι νύχτες είναι ήσυχες, τ'άστρα δεν τρεμοσβήνουν...
οι νεράιδες κρύβονται και οι μάγισσες δεν μαγεύουν.
Αυτήν την εποχή ο καιρός είναι ήπιος κι ευλογημένος.
Το Έχω ακούσει κι εγώ. Και το πιστεύω εν μέρει.
Η αυγή φοράει κόκκινο φόρεμα και ξεπροβάλλει...
πάνω από την πάχνη του βουνού.
Ας φύγουμε από τη φρουρά.
Προτείνω να μιλήσουμε για όσα είδαμε απόψε...
στο γιό του, το νεαρό Άμλετ.
Το φάντασμα που έμεινε βουβό σε μας, σε κείνον θα μιλήσει.
Αυτό προτείνω να κάνουμε.
Κάτι είναι σάπιο στο βασίλειο της Δανίας.
Αν και του μακαρίτη του Άμλετ, του μονάκριβου αδερφού μας...
η μνήμη είναι ακόμη χλωρή...
και θα'πρεπε όλο το βασίλειο να είναι βυθισμένο στο πένθος...
και τα πρόσωπά μας σουφρωμένα από το κλάμα...
Όμως η φύση όλα τα γιατρεύει.
Κι Έτσι, με το να μνημονεύουμε το βασιλιά μας...
θυμόμαστε ταυτόχρονα και τους εαυτούς μας.
Την άλλωτε αδερφή μας και τώρα πάλι βασίλισσά μας...
την πήραμε γυναίκα μας...
αφού πρώτα ζυγίσαμε την χαρά με τη θλίψη.
Το γλέντι του γάμου έγινε πάνω στο λείψανο του βασιλιά...
και για γαμήλια τραγούδια είπαμε μοιρολόγια.
Θεωρήσαμε συνετό να ζητήσουμε τη γνώμη σας πρώτα.
Σας ευχαριστούμε από τα βάθη της καρδιάς μας.
Λαέρτη, πες μας τώρα τι σου συνέβη.
Είμαι έτοιμος να ακούσω τα συνετά σου λόγια.
Ο,τι ζητήσεις, σου το προσφέρω χωρίς να το απαιτήσεις.
Η φύση δεν δένει τόσο σφιχτά την καρδιά με το κεφάλι...
ούτε η ανάγκη το χέρι με τα λόγια...
όσο σφιχτά δεμένοι είναι ο θρόνος της Δανίας με τον πατέρα σου.
Λαέρτη, πες μας τι επιθυμείς.
Αξιότιμε βασιλιά, ζητώ την ευχή σου να γυρίσω στη Γαλλία.
Ήρθα για λίγο στη Δανία, με σκοπό να σου δείξω...
την αφοσίωσή μου στο θρόνο σου.
Τώρα, εκπλήρωσα το χρέος μου.
Ο λογισμός και η καρδιά μου με θέλουν πίσω στη Γαλλία.
Γι'αυτό το λόγο, ζητώ την άδεια και την ευχή σου.
Ο πατέρας σου συμφωνεί; Ποια είναι η άποψή σου, Πολώνιε;
Με ικέτευσε, βασιλιά μου, ενώ εγώ δεν συμφωνούσα στην αρχή.
Και τελικά συμφώνησα να του δώσω την ευχή μου.
Μπορείς να του δώσεις την άδεια να φύγει.
Στο καλό, Λαέρτη. Εύχομαι να είναι ήπιος ο καιρός.
Κι εσύ να τον περνάς όπως εσύ νομίζεις.
Ανηψιέ και γιε μου, Άμλετ...
γιατί είσαι πάντα τόσο συννεφιασμένος;
Άμλετ, διώξε αυτό το σκοτεινό σου βλέμμα...
Κοίταξε το βασιλιά με βλέμμα φιλικό.
Μη γυρεύεις τον πατέρα σου στο χώμα...
με βλέμμα χαμηλωμένο. Ούτως ή άλλως το ξέρεις καλά...
πως ό,τι ζει, πεθαίνει. Απ'τη ζωή περνά στην αθανασία.
Είναι πράγματι γνωστό σε όλους μας.
Τότε λοιπόν, γιατί εσύ το θεωρείς τόσο ξεχωριστό;
Όχι, δεν το θεωρώ τόσο ξεχωριστό.
Καλή μου μητέρα, ούτε η μαύρη μου κάπα...
ούτε τα πένθιμά μου ρούχα φανερώνουν τον πόνο μου.
Είναι τύποι κι έργα της λύπης.
Δεν φανερώνουν όμως τον πραγματικό μου θρήνο.
Έχω μέσα μου αβάσταχτο και κρυφό πόνο.
Τα άλλα είναι απλά τα τυπικά του πένθους.
Άμλετ, είναι πραγματικά πολύ συγκινητικό...
που πενθείς μ'αυτόν τον τρόπο τον πατέρα σου.
Μα να θυμάσαι πως κι ο πατέρας σου έχασε τον δικό του.
Και κάθε συνετός γιος οφείλει να πενθεί τον πατέρα του...
για κάποιο χρονικό διάστημα. Αν όμως συνε χίζει το θρήνο...
είναι δείγμα πείσματος και ό χι ανδρείας.
Είναι ασέβεια προς το Θεό, το νεκρό και τη φύση.
Η λογική που κατανοεί τον θάνατο του πατέρα...
από τον πρώτο πατέρα που ξεψύχησε, μέχρι τον δικό σου...
αδυνατεί να καταλάβει το συνε χές πένθος.
Γιατί όμως εμείς επιμένουμε πεισματικά στο θρήνο;
Σε παρακαλώ, σταμάτα να θρηνείς τον πατέρα σου...
και στο εξής να με θεωρείς πατέρα.
Εσύ είσαι ο πιο κοντινός στο θρόνο.
Η αγάπη μου για σένα είναι τόσο αγνή...
όσο κι ενός πατέρα για το γιο του.
Σχετικά με την πρόθεσή σου να πας πίσω στη Βιττεμβέργη...
εμείς είμαστε αντίθετοι και σου ζητούμε να μείνεις εδώ...
να σε φροντίζουμε εμείς.
Να είσαι κοντά στο θρόνο, ανηψιός και γιος μας.
Ας μη μιλά άδικα η μητέρα σου.
Σε παρακαλώ να μη φύγεις. Μην πας στη Βιττεμβέργη.
Είμαι πρόθυμος να σε υπακούσω, κυρία.
Αυτό με χαροποιεί.
Στη Δανία, θα είσαι ισότιμος με εμάς.
Η αγνή αυτή απόφαση του Άμλετ με γέμισε χαρά.
Για χάρη του, κάθε φορά που ο βασιλιάς θα κάνει πρόποση...
θα χτυπάνε δυνατά τα κανόνια της χώρας.
Κι οι ουρανοί θα σείονται σαν κεραυνοί της γης...
στο κάθε τσούγκρισμα του ποτηριού.
Μακάρι τούτη η στέρεη σάρκα να έλιωνε και ν'άχνιζε...
και Έτσι να γέμιζε δροσιά τον τόπο.
Μακάρι να μην τιμωρούσε ο Θεός τον αυτό χτονο!
Ω, Θεέ μου!
Πόσο μικρόψυχα, πόσο σαχλά κι ανούσια...
μου φαίνονται όλα αυτά τα καμώματα του κόσμου.
Σαν κήπος αφρόντιστος και χορταριασμένος...
που τον τυλίγουν πυκνές φυλλωσιές.
Εκεί κατάντησε! Κι έχουν περάσει 2 μήνες μόνο απ'το θάνατό του.
Τι βασιλιάς! Μπροστά σ'αυτόν...
ήταν σαν τον Υπερίωνα μπροστά σε σάτυρο.
Η αγάπη του για τη μητέρα μου ήταν τόσο μεγάλη...
που δεν επέτρεπε στον άνεμο ν'αγγίξει το πρόσωπό της.
Γη και ουρανέ!
Όσο περνούσε ο καιρός, τόσο η αγάπη του την έτρεφε.
Και τώρα μέσα σ'ένα μήνα, τα πάντα άλλαξαν.
Αδυναμία, το όνομά σου είναι γυναίκα!
Και δεν έχει περάσει ούτε ένας μήνας!
Δεν έχουν καν τριφτεί οι σόλες των παπουτσιών που φορούσε...
όταν απο χαιρετούσε το λείψανο του δύστυχου πατέρα μου...
κι ήταν γεμάτη δάκρυα, σαν τη μυθική Νιόβη.
Κι έγινε ξαφνικά ένα ζώο, χωρίς λογική...
δεν πένθισε καθόλου.
Μόνο παντρεύτηκε το θείο μου, το αδερφό του πατέρα μου.
Μοιάζει με τον πατέρα μου, όσο κι εγώ στον Ηρακλή.
Μέσα σ'έναν μήνα τον παντρεύτηκε.
Και ρίχτηκε με τόση ευκολία στο αιμομικτικό κρεβάτι!
Το μέλλον διαγράφεται δυσοίωνο.
Σώπασε, καρδιά μου. Δεν πρέπει να μιλήσω.
Τα πράγματά μου είναι στο καράβι. Φεύγω.
Κι αν οι άνεμοι δε φυσούν και τα πανιά μένουν ακούνητα...
σε παρακαλώ αδερφή, να μου στέλνεις τα νέα σας.
Αμφιβάλλεις;
Τον Άμλετ και τις ψεύτικες αγάπες του...
θεώρησε πως είναι παιχνίδια της νιότης...
στην πρώτη άνοιξη της φύσης, σαν πρώιμος καρπός...
γλυκός μα εφήμερος που κρατά μια στιγμή μονάχα.
-Και τίποτα άλλο. -Μόνο αυτό;
Άλλο μη βάζει το μυαλό σου. Ίσως να σ'αγαπάει τώρα...
μα να είσαι επιφυλακτική. Σκέψου τη θέση του.
Δεν μπορεί να κάνει ό,τι θέλει...
αφού κι ο ίδιος είναι υποταγμένος στη γέννησή του.
Δεν είναι σε θέση, σαν απλός θνητός...
να κάνει ό,τι επιθυμεί, γιατί από τις επιλογές του...
κρέμεται η τύχη ολόκληρου του βασιλείου.
Σκέψου λοιπόν καλά και ζύγισε τι έχεις να χάσεις...
αν παρασυρθείς από τα κελαϊδίσματά του...
ή παραδώσεις άνευ όρων τον αγνό σου θησαυρό στον Άμλετ.
Να είσαι προσεκτική. Ο φόβος είναι η καλύτερη ασφάλεια.
Θα θυμάμαι τα λόγια σου, φύλακα της καρδιάς μου.
Όμως αδερφέ μου, μη δίνεις συμβουλές...
όπως οι κολασμένοι ιερωμένοι που σου δείχνουν...
το μονοπάτι για τους ουρανούς που είναι γεμάτο αγκάθια...
ενώ οι ίδιοι τρέχουν στο δρόμο που είναι σπαρμένος με ρόδα...
και δεν κρατούν το λόγο τους.
Μην ανησυχείς για μένα. Έρχεται ο πατέρας.
ακόμη είσαι εδώ, Λαέρτη; Τρέξε στο πλοίο!
Ο αέρας φυσά τα πανιά σου που σε καρτερούν να φύγεις.
Με την ευχή μου.
Ελπίζω να σε οδηγούν τα λόγια μου.
Δεν είναι ανάγκη να λες όσα σκέφτεσαι...
ούτε να κάνεις έργο κάθε αφελή σου σκέψη.
Να είσαι ευγενικός με τον κόσμο, να έχεις καλούς τρόπους.
Τους φίλους σου να τους δοκιμάσεις...
και να τους κρατήσεις για πάντα με ατσάλινες αλυσίδες.
αλλά τη χούφτα σου μην τη βαρύνεις με πολλούς φίλους.
Να προσέχεις να μην μπλέξεις σε φασαρία.
Σε περίπτωση που δεν μπορείς να κάνεις διαφορετικά...
μην είσαι πολύ σκληρός με τον αντίπαλό σου.
Ν'ακούς πολλούς μα να μιλάς σε λίγους.
Να προσέχεις το ντύσιμό σου, όσο το αντέχει η τσέπη σου.
Τα ρούχα σου να είναι ακριβά μα χωρίς πολλά λούσα.
Γιατί τα ρούχα είναι συχνά η ταυτότητα του ανθρώπου.
Να μη δανείζεις χρήματα, ούτε να δανειστείς.
Το δάνειο στοιχίζει διπλά. Χ άνεις χρήματα και φίλους.
Κι η χρέωση βλάπτει την οικονομία.
Κυρίως όμως, να είσαι αληθινός με τον εαυτό σου...
κι Έτσι, όπως η μέρα εναλλάσσεται με τη νύχτα...
δεν θα είσαι σε θέση να πεις ψέματα σε κανέναν.
Στο καλό να πας. Ελπίζω να ακολουθείς τις ευχές μου.
Πατέρα μου, σε προσκυνώ μ'όλο το σεβασμό που σου τρέφω.
-Εμπρός λοιπόν. -Γειά σου, Οφηλία.
Και να θυμάσαι όσα σου είπα.
Τα κλείδωσα στην καρδιά μου και το κλειδί το κρατάς εσύ.
-Οφηλία, τι σου είπε; -Σχετικά με τον Άμλετ.
καλά το είχα φανταστεί.
Τι τρέχει μεταξύ σας; Πες μου την αλήθεια.
Μου έδειξε τη συμπάθειά του.
Συμπάθεια! Μιλάς σαν ανώριμο κοριτσάκι.
Εσύ πιστεύεις στα λεγόμενά του;
-Δεν ξέρω τι να πιστέψω. -Θα σου πω εγώ.
Είσαι μικρή ακόμη.
Δεν θέλω στο εξής...
να περνάς το χρόνο σου κουβεντιάζοντας με τον Άμλετ.
Αυτή είναι η προσταγή μου.
Ακολούθησέ με.
-Γειά σας, κύριε. -Χαίρομαι που είσαι καλά.
Οράτιε! Βλέπουν καλά τα μάτια μου;
Πάντα στις προσταγές σας, κύριε.
Θα αλλάξω το όνομά μου για σας. Μαρκέλε!
-Κύριε. -Χαίρομαι που σε βλέπω.
Μα τι σε φέρνει στην Ελσινόρη; Θα σε μάθουμε να πίνεις.
Ήρθα για την κηδεία του πατέρα σας, κύριε.
Οράτιε, μη με κοροϊδεύετε.
Νόμιζα πως ήταν ο γάμος της μητέρας μου.
Πράγματι, κύριε. Έφτασαν τα νέα στα αυτιά μου.
Αντί για γάμο, είχαμε κηδεία.
Θα προτιμούσα να μην είχε ξημερώσει αυτή η μέρα, Οράτιε.
Νομίζω πως είδα τον πατέρα μου.
Πού τον είδατε, κύριε;
-Στο μυαλό μου, Οράτιε. -Κι εγώ τον είδα, κύριε.
Ήταν καλός βασιλιάς.
Ήταν ο καλύτερος βασιλιάς.
Κύριε, θαρρώ πως τον είδα χθες το βράδυ.
Ποιον;
Τον πατέρα σου, το βασιλιά Άμλετ.
Τον πατέρα μου, το βασιλιά;
Δυο συνε χόμενες νύχτες, Ο Μαρκέλος κι ο Βερνάρδος...
τον συνάντησαν ενώ έκαναν σκοπιά.
Ένας άνδρας αρματωμένος στάθηκε μπροστά τους.
Τους πλησίασε με αργό βήμα.
Κι εγώ ήμουν μαζί τους στη σκοπιά την τρίτη νύχτα.
Και φάνηκε ξανά ο πατέρας σου. Τον γνώριζα καλά.
Τα χέρια αυτά δεν είναι πλέον τα ίδια.
-Πού έγινε αυτό; -Εκεί που φυλούσαμε σκοπιά.
-Του μίλησες; -Ναι, αλλά δεν απάντησε.
Σήκωσε ψηλά το χέρι του, σαν να ήθελε να πει κάτι.
Έφυγε όμως βιαστικά το πρωί, όταν λάλησε ο πετεινός.
-Μου φαίνεται παράξενο. -Ορκίζομαι στη ζωή μου, κύριε.
Θεωρήσαμε σωστό να σε ενημερώσουμε, κύριε.
Αυτά τα νέα με αναστατώνουν.
-Φυλάτε σκοπιά απόψε; -Μάλιστα, κύριε.
-Ήταν οπλισμένος; -Μάλιστα, κύριε.
-Είστε σίγουροι πως ήταν Αυτός; -Μάλιστα κύριε.
-Δεν είδατε το πρόσωπό του; -Το είδαμε, κύριε.
-Πώς ήταν; -Ήταν θλιμμένος, ό χι οργισμένος.
-Σας κοίταξε κατάματα; -Το βλέμμα του ήταν διαπεραστικό.
-Έπρεπε να ήμουν εκεί. -Θα ήταν έκπληξη για σας.
Αυτό είναι αλήθεια. Πόση ώρα έμεινε;
Όση ώρα και να πω θα είναι λίγη.
-Πολλή ώρα! -Πολλή!
Είχε μορφή ζωντανού, ό χι νεκρού άνδρα.
Θα έρθω μαζί σας απόψε. Ίσως ξαναφανεί.
Πιστεύω πως θα ξανάρθει.
Σας παρακαλώ να μη μιλήσετε, ό,τι κι αν συμβεί απόψε.
Σας Έχω εμπιστοσύνη,
Μεταξύ 11 και 12 η ώρα, θα σας επισκεφτώ στη σκοπιά.
-Είμαστε στις διαταγές σας. -Σας απο χαιρετώ.
Το πνεύμα του πατέρα μου, αρματωμένο.
Φοβάμαι μήπως είναι κάποια παγίδα.
αλλά μέχρι να νυχτώσει, θα ξεκουραστώ λιγάκι.
Θα αποκαλυφθεί κακή πράξη που την κρύβει όλη η γη.
-Τι ώρα είναι; -Πλησιάζουν μεσάνυχτα.
-Χ τύπησε κιόλας μεσάνυχτα. -Αλήθεια; Δεν το άκουσα.
Πλησιάζει η ώρα που εμφανίζεται το φάντασμα.
Τι συμβαίνει, κύριε;
Έχει γλέντι ο βασιλιάς.
Πίνει πολύ κι ύστερα το ρίχνει στο χορό.
Όταν πίνει το κρασί του Ρήνου και τσουγκρίζει το ποτήρι του...
τύμπανα και τρομπέτες φωνάζουν πως είναι γερό ποτήρι.
-Συμβαίνει συχνά αυτό; -Ναι.
Μα πιστεύω, παρ'όλο που είμαι γέννημα αυτής της χώρας...
κι ανήκω στη γενιά αυτή...
πως τούτο το έθιμο το τιμάς πιο πολύ αν δεν το συνηθίζεις.
Αυτή η γιορτή του βασιλιά δίνει τροφή για σχόλια.
Μας αποκαλούν μέθυσους και μας στιγματίζουν παρατσούκλια.
Κι Έτσι χάνουν τη δόξα τους τα ανδραγαθήματά μας.
Αυτό συμβαίνει συχνά...
σε άτομα που έχουν κάποια φυσική ατέλεια...
είτε επειδή κάποιο στοιχείο του χαρακτήρα τους υπερτροφεί...
είτε επειδή έχουν κάποιο χούι.
Κι ακόμη κι αν είναι καλοί και αγνοί...
αυτή τους η ατέλεια θα κάνει κακό στο όνομά τους.
Βοηθήστε μας άγγελοι κι άγιοι του Θεού!
Είσαι μακάριο πνεύμα ή κολασμένο φάντασμα...
καταφτάνει με παράξενη μορφή...
γι'αυτό κι εγώ θα σου μιλήσω.
Άμλετ, βασιλιά, πατέρα μου...
μεγαλειότατε Δανέ, απάντησέ μου!
Σου κάνει νόημα να τον πλησιάσεις.
Σου νεύει να πας μαζί του και να σε απομακρύνει.
-Μην τον πλησιάσεις. -Θα πάω, αλλιώς δε θα μιλήσει.
-Όχι, κύριε μην πας. -Τι σε φοβίζει;
Εγώ δε φοβάμαι. Δεν υπολογίζω τη ζωή μου.
Δεν έχει φόβο ούτε η ψυχή μου. Είναι αθάνατη.
Μου νεύει και πάλι. θα το ακολουθήσω.
Αν σε τραβήξει προς τη θάλασσα ή τον απότομο βράχο...
στο γκρεμό που χάσκει από κάτω το πέλαγος...
κι εκεί πάρει άλλη μορφή που θα είναι φοβερή...
και από λογικό άνθρωπο σε κάνει τρελό.
-Δεν πρέπει να πας, κύριε. -Κάτω τα χέρια σας!
-Δεν πρέπει να πας, κύριε. -Με φωνάζει η μοίρα μου.
Και η παραμικρή αρτηρία στο σώμα μου...
είναι στέρεη και σκληρή σαν το λιοντάρι της Νεμέας.
Κι όποιον μ'εμποδίσει, εγώ ο ίδιος θα τον κάνω φάντασμα.
Εμπρός λοιπόν. Σ'ακολουθώ.
Μίλησε. Δεν προ χωρώ παραπέρα.
-Άκουσέ με. -Σε ακούω.
Είμαι το πνεύμα του πατέρα σου.
Είμαι καταδικασμένος να γυρίζω μέσα στη νύχτα...
και μπαίνω ολόκληρος μέσα στις φλόγες...
μέχρι να εξαγνιστούν όλες οι αμαρτίες που είχα κάνει.
Καημένο πνεύμα.
Άκουσέ με προσεκτικά...
αν έτρεφες πραγματική αγάπη για τον πατέρα σου.
Σε παρακαλώ να πάρεις εκδίκηση για τον αφύσικό μου φόνο.
Φ όνο;
Ο δικός μου φόνος είναι παράξενος κι αφύσικος.
Μίλησε καθαρά κι εξήγησέ μου γρήγορα...
κι εγώ φτερά θα βγάλω για να εκδικηθώ το φόνο σου.
Άκουσέ με, Άμλετ.
Είπαν πως με δάγκωσε ένα φίδι ενώ κοιμόμουν.
Είπαν ψέματα για το θάνατό μου.
Και βούλωσαν μ'αυτόν τον τρόπο τα αυτιά της Δανίας.
Να έχεις όμως καλά στο νου σου...
πως το φίδι που με σκότωσε, τώρα φοράει το στέμμα μου.
Το είχε μαντέψει η ψυχή μου. Ώστε ο θείος μου!
Αυτός ο διεστραμμένος, ο αιμομίχτης, ο σατανικός...
παρέσυρε στα αίσχη του και την αγνή βασίλισσά μου.
Τι κατάντια, Άμλετ!
Ήρθε στη μύτη μου το πρωινό αεράκι.
Γι'αυτό θα είμαι σύντομος.
Καθώς κοιμόμουν στον κήπο, με πλησίασε κρυφά ο θείος σου...
κρατώντας ένα ποτήρι γεμάτο δηλητήριο.
Κι έχυσε το δηλητήριο μέσα στα αυτιά μου.
Είναι τόσο δραστικό που μόλις μπει στο αίμα...
τρέχει σαν υδράργυρος μέσα από τους πόρους του σώματος.
Κι Έτσι, χέρι αδερφικό καθώς κοιμόμουν...
μου πήρε τη ζωή, το στέμμα και τη βασίλισσα.
Με σταμάτησε πάνω στο άνθος των αμαρτιών μου.
Δεν το μετάνιωσα.
Με έστειλαν στον τάφο φορτωμένο με όλες τις αμαρτίες.
Τι φριχτό!
Μην το δε χτείς!
Μην επιτρέψεις...
να λεκιαστεί με αιμομιξία το κρεβάτι της Δανίας.
Και μη σκεφτείς ποτέ να βλάψεις τη μητέρα σου.
Άφησε το Θεό να την κρίνει.
Σε χαιρετώ.
Η ηλιαχτίδα δείχνει πως όπου να είναι θα ξημερώσει...
και θα χαθεί το ψυχρό φέγγος του φεγγαριού.
Σε χαιρετώ και μη με λησμονήσεις.
Ουράνια τάγματα αγγέλων!
Ω, γη! Ποιον άλλον να καλέσω!
Την κόλαση;
Βάστα, καρδιά μου.
Δε θα ξε χάσω, όσο υπάρχει η μνήμη πάνω στη γή.
Θα σβήσω μάλιστα από τον πίνακα της μνήμης μου...
κάθε ανάμνηση της νιότης και της πείρας μου.
Και στο μυαλό μου θα Έχω μόνο την προσταγή σου...
και δεν θα τη μολύνει άλλη σκέψη. Το ορκίζομαι!
Του κακού κακή γυναίκα!
Κι εσύ κολασμένε!
Εδώ σε κρατάω τώρα, θείε.
Τα λόγια είναι καρφωμένα στο μυαλό μου.
Σε χαιρετώ και μη με λησμονήσεις.
Το ορκίστηκα.
-Κύριε! -Κύριε!
Έλα, πουλάκι μου.
Κύριε!
-Τι έγινε, καλέ μου κύριε; -Τι συνέβη, κύριε;
-Εκπληκτικό! -Πες μας, κύριε.
-Θα τα μαρτυρήσετε. -Όχι, μα το Θεό.
Το είχε σκεφτεί ποτέ ανθρώπινος νους;
-Θα το κρατήσετε μυστικό; -Ορκιζόμαστε.
Δεν υπάρχει κακούργος στη Δανία...
που να μην το κρύβει.
Δεν περιμέναμε το φάντασμα να μας το πει αυτό.
Έχετε δίκιο.
Πρέπει να σφίξουμε τα χέρια και να χωριστούμε.
Ο καθένας σας θα πάει στη δουλειά του.
Όσο για μένα, θα πάω να προσευχηθώ.
Μιλάς από παρόρμηση.
Λυπάμαι πραγματικά για την προσβολή.
Όχι, κύριε. Δεν είναι προσβολή.
Μα τον Άγιο Πατρίκιο, είναι μεγάλη προσβολή.
Όσο για το φάντασμα, είναι καλό πνεύμα.
Κι όσο μπορείτε καταπολεμήστε την περιέργεια που έχετε...
για να μάθετε τι έγινε.
-Κάντε μου μια χάρη. -Στις διαταγές σας, κύριε.
-Μη μαρτυρήσετε όσα είδατε. -Ποτέ, κύριε.
-Ορκίζομαι στην πίστη μου. -Κι εγώ, κύριε.
Ορκιστείτε πάνω στο σπαθί μου.
Τη μέρα και τη νύχτα θα σας φαίνεται αλλόκοτο.
Κι εσύ Οράτιε, Έτσι να το δε χτείς.
Υπάρχουν πράγματα στον ουρανό και στη γη...
που δεν τα χωράει η φιλοσοφία σου.
Ελάτε. Η Θεία χάρη πάντα μαζί σας.
Όσο παράξενη κι αν είναι η συμπεριφορά μου...
εσείς ποτέ μην ξεστομίσετε διφορούμενα λόγια.
Μην έχει το πρόσωπό σας το ύφος "καλά, εμείς ξέρουμε" .
Μην υποπτευθεί κανείς πως ξέρετε για μένα κάτι.
Πάντα μαζί σας η Θεία χάρη και το έλεος.
Ορκιστείτε!
Αναπαύσου, βασανισμένο μου πνεύμα.
Είμαι παντοτινά δικός σας.
Κι ό,τι μπορώ να κάνω εγώ, ο φτω χός Άμλετ...
για να σας αποδείξω τη φιλία και την αγάπη μου...
θα το κάνω, με τη βοήθεια του Θεού.
Ας πάμε μέσα μαζί. Και στο εξής, τα χείλη σας σφραγισμένα.
Ο καιρός πέρασε.
Σε μένα έτυχε να διορθώσω τις πράξεις του Άδη!
Πάμε μέσα όλοι μαζί.
Καθόμουν στο δωμάτιό μου και έραβα...
και ξαφνικά ο Άμλετ...
με τις κάλτσες του πεσμένες...
και άσπρος σαν το πουκάμισό του από τη χλωμάδα...
σαν να είχε μόλις βγει από την κόλαση...
για να εξιστορήσει φρικτές ιστορίες...
παρουσιάζεται μπροστά μου.
Με έπιασε σφιχτά από τον ώμο.
Μετά τραβήχτηκε...
και με το άλλο χέρι, κρατούσε το κεφάλι του.
Με κοίταζε επίμονα μέσα στα μάτια...
σαν να ήθελε να ζωγραφίσει το πρόσωπό μου.
Μου κράτησε για λίγο το χέρι...
και κουνώντας το κεφάλι του...
έβγαλε έναν αναστεναγμό τόσο θλιμμένο και βαθύ...
σαν να επρόκειτο να πεθάνει.
Με άφησε και πάλι.
Με γυρισμένο το κεφάλι του πάνω από τον ώμο...
προ χωρούσε χωρίς να βλέπει μπροστά του.
Έφυγε από το δωμάτιο χωρίς τη βοήθεια των ματιών του...
και κάρφωνε στα μάτια μου τη λάμψη τους.
Μεγαλειότατε και μεγαλειοτάτη...
για να αναπτύξω τι είναι καθήκον...
πως η μέρα είναι μέρα, η νύχτα είναι νύχτα...
και ο καιρός είναι καιρός...
θα σπαταλήσω μόνο νύχτα, μέρα και καιρό.
Αφού η ψυχή του λόγου είναι η συντομία...
επιτρέψτε μου να είμαι σύντομος.
Ο ευγενικός σας γιος είναι τρελός.
Εγώ τρελό τον αποκαλώ.
Αν δεν είναι τρέλα, τότε τι άλλο είναι;
Βάλε περισσότερη ουσία παρά στολίδια στα λόγια σου.
Ορκίζομαι, δεν βάζω καθόλου τέχνη και στολίδια στο λόγο μου.
Το ότι είναι τρελός, είναι αλήθεια.
Κι αφού είναι αλήθεια, είναι κρίμα.
Κι είναι κρίμα που είναι αλήθεια.
Ωραία έκφραση, μα θα σταματήσω την τέχνη.
Αυτό είναι που μας απομένει.
Έχω μια κόρη...
που μου έδωσε αυτό το γράμμα.
Προς την αιθέρια και όμορφη Οφηλία...
τον καθρέφτη της ψυχής μου.
Είναι πράγματι χυδαία έκφραση.
Μα σας παρακαλώ, ακούστε με προσεκτικά.
Στο πανέμορφο λευκό στήθος της...
Ο Άμλεττο έστειλε;
Μεγαλειοτάτη, εμπιστευθείτε με.
Να αμφιβάλλεις αν το φως των άστρων καίει...
αν κινείται ο ήλιος, αν η αλήθεια είναι αληθινή.
Ποτέ όμως μην αμφιβάλλεις για την αγάπη μου.
Οφηλία, είμαι αδέξιος να γράφω γράμματα.
Σε αγαπώ πολύ, όμως. Πίστεψέ το.
Δικός σου για πάντα...
μονάκριβή μου Οφηλία, Άμλετ.
Η κόρη μου μού έδωσε αυτό το γράμμα.
Μου τα αποκάλυψε όλα με την παραμικρή λεπτομέρεια.
Πώς δέχτηκε την αγάπη του;
-Τι άνθρωπος πιστεύετε πως είμαι; -Πιστός και τίμιος.
Θα ήμουν ευτυχής αν μπορούσα να το αποδείξω.
Τι θα έλεγες αν είχα δει πως είναι ερωτευμένος;
Μπήκα αμέσως στη μέση...
και είπα στη νεαρή μου κόρη...
πως ο Άμλετ είναι βασιλόπουλο και πως δεν είναι σωστό.
Τη συμβούλευσα να τον αποφεύγει...
και να μη δε χτεί τα δώρα του και τους απεσταλμένους του.
Κι Έτσι ο Άμλετ έπεσε σε βαριά μελαγχολία.
Η ιστορία αυτή του στοίχισε και τον τρέλανε.
Κι όλο εμείς τώρα τον κλαίμε.
-Λες να συμβαίνει αυτό; -Είναι πολύ πιθανόν.
Είπα ποτέ κάτι...
και αποδείχθηκε το αντίθετο;
Όχι, από όσα ξέρω.
Αν δεν είναι Έτσι, πάρε μου αυτό από αυτό.
Πώς μπορούμε να το αποδείξουμε;
Ο Άμλετσυνηθίζει να περπατάει στη στοά.
Πράγματι.
Θα του στείλω την κόρη μου κι εμείς θα παραμονεύουμε.
Αν αποδειχτεί πως δεν την αγαπάει...
θα πάψω να είμαι σύμβουλος του κράτους και θα γίνω κτηματίας.
Ας δοκιμάσουμε.
Έρχεται. Φαίνεται θλιμμένος και διαβάζει κάποιο βιβλίο.
Εσείς κρυφτείτε.
Θα τον πλησιάσω εγώ.
-Πώς είναι ο κύριος Άμλετ; -Δόξα τω Θεώ, καλά.
-Με γνωρίζετε; -Πολύ καλά. Είσαι ψαράς.
-Εγώ ό χι, κύριε. -Τότε θα ήθελα να είσαι τίμιος.
Τίμιος, κύριε;
Αν είσαι τίμιος, ξε χωρίζεις μέσα σε δέκα χιλιάδες άτομα.
Έχετε δίκιο, κύριε.
-έχεις μια κόρη; -Πράγματι Έχω, κύριε.
Μην την αφήνεις να βγαίνει στη λιακάδα.
Η σύλληψη είναι ευλογία, ό χι όμως όπως μπορεί να συλλάβει αυτή.
Τι εννοείτε;
Κι όμως, δεν με γνώριζε.
Είπε πως είμαι ψαράς.
Είναι τελείως τρελός. Θα του ξαναμιλήσω.
-Τι διαβάζετε, κύριε; -Λ όγια, λόγια, λόγια.
-Ποιο είναι το νόημα; -Τινος;
Σ'αυτά που διαβάζεις αναφέρομαι.
Συκοφαντίες.
Αυτός ο μασκαράς λέει πως οι γέροι έχουν ψαρά γένια...
τα μούτρα τους είναι ζαρωμένα...
και το μυαλό τους είναι λιγοστό.
Η τρέλα καταφέρνει όσα δεν μπορεί να καταφέρει η λογική.
Κι εσύ ο ίδιος θα μπορούσες να γεράσεις όπως εγώ...
αν μπορούσες να καρκινοβατείς σαν τον κάβουρα.
Μπορεί να σου φαίνονται τρελά, αλλά έχουν κάποια λογική.
-Θα φύγετε από τον αέρα, κύριε; -Να επιστρέψω στο μνήμα μου;
Βέβαια, εκεί δεν έχει αέρα.
Πολύ πνευματώδεις απαντήσεις!
Τιμημένε μου κύριε...
παίρνω την άδειά σου.
Δεν μπορείς να πάρεις κάτι που εγώ αποφασίζω αν απο χωριστώ.
Εκτός από τη ζωή μου.
Πάρε να διαβάσεις αυτό το βιβλίο.
Θα απαλύνει τη μοναξιά σου.
Οφηλία, εδώ να περπατάς.
Ας αποτραβηχτούμε τώρα, κύριέ μου.
Τι γλυκειά! Η όμορφη Οφηλία!
Νύμφη μου, μνημόνευσε όλες μου τις αμαρτίες.
Καλέ μου κύριε...
πώς αισθάνεσαι αυτές τις μέρες;
Ταπεινά σ'Ευχαριστώ. καλά είμαι. καλά.
Έχω μερικά δώρα που μου χάρισες εσύ...
και θέλω να στα επιστρέψω.
Σε παρακαλώ να τα δε χτείς.
Δε σου έδωσα ποτέ τίποτε.
Ξέρω πως με τα δώρα σου...
μου χάρισες και λόγια που αναδύουν μια γλυκιά μυρωδιά...
που έκανε τα δώρα να είναι πιο πολύτιμα...
όταν χάθηκε η μυρωδιά τους.
Δέξου τα πίσω.
Τα δώρα χάνουν την αξία τους...
αν γίνει κακός Αυτός που τα προσφέρει.
Ορίστε, κύριε.
-Είσαι τίμια; -Κύριε;
-Σ'αγάπησα κάποτε. -Κι εγώ σε πίστεψα.
Δεν έπρεπε να με πιστέψεις.
Πήγαινε σε μοναστήρι.
Θέλεις να φέρεις στον κόσμο αμαρτωλούς;
Κι εγώ είμαι τίμιος.
Θα προτιμούσα όμως να μη με είχε γεννήσει η μητέρα μου.
Είμαι φαντασμένος, εκδικητικός και φιλόδοξος.
Είμαι φορτωμένος με τόσα ελαττώματα...
Δεν Έχω σκέψη να τα χωρέσει, φαντασία να τους δώσει μορφή...
και χρόνο να τα αποδείξει στην πράξη.
Γιατί σέρνομαι μεταξύ ουρανού και γης;
Είμαστε όλοι μασκαράδες. Μην εμπιστεύεσαι κανέναν.
Πήγαινε να κλειστείς σε μοναστήρι.
Πού βρίσκεται ο πατέρας σου;
Στο σπίτι, κύριε.
Να τον κλείσετε μέσα να μην κάνει αλλού τον τρελό.
Γεια σου.
Ουράνιες χάρες, βοηθήστε με!
Ξέρω πως βάφετε το πρόσωπό σας.
Σας δίνει ο Θεός ένα πρόσωπο κι εσείς το μεταμορφώνετε.
Κάνετε νάζια και δίνετε ονόματα στα θεία πλάσματα.
Να κλειστείς σε μοναστήρι. Στο καλό.
Ή αν θέλεις να παντρευτείς, παντρέψου ένα τρελό.
Οι λογικοί γνωρίζουν πως γεννάτε τέρατα.
Αυτά τα τέρατα με τρέλαναν κι εμένα.
Δεν θέλουμε άλλους γάμους.
Όσοι είναι παντρεμένοι θα ζήσουν. Εκτός από έναν.
Οι υπόλοιποι ας μείνουμε όπως έχουμε.
Πήγαινε σε μοναστήρι.
Τα αισθήματα του έρωτα δεν παίρνουν αυτόν το δρόμο.
Δεν ήταν τρέλα όσα είπε. Κι ας τους έλειπε η συνο χή.
Η ψυχή του είναι γεμάτη μελαγχολία.
Και φοβάμαι μήπως αυτή η θλίψη προκαλέσει κάποιο κίνδυνο.
Πρέπει να φύγει αμέσως για την Αγγλία.
Η θάλασσα κι οι ξένες χώρες...
θα τον γιατρέψουν από το σαράκι που τρώει την καρδιά του.
Ποια είναι η άποψή σου;
καλά θα πράξει.
Ο άτυχος έρωτας οφείλεται για τη μελαγχολία του.
Οφηλία, δεν είναι ανάγκη να μας διηγηθείς...
όσα σου είπε ο πρίγκηπας Άμλετ. Τα ακούσαμε όλα.
-Κύριε, κάνε ό,τι θεωρείς σωστό. -Να γίνει αυτό.
Δεν πρέπει να κυκλοφορεί χωρίς επίβλεψη ο τρελός.
Να ζει κανείς ή να μη ζει.
Ιδού η απορία.
Τι είναι ανώτερο στην ψυχή;
Να υπομένεις τις σαϊτιές της άδικης τύχης...
ή να πολεμάς με τα όπλα σου ένα πέλαγος από βάσανα;
Κι αν με αυτόν τον ύπνο...
απαλύνουμε για λίγο τον πόνο της καρδιάς...
και τις χίλιες λαχτάρες, που είναι κληρονομιά της σάρκας...
είναι η συντέλεια του κόσμου να το επιθυμείς με ζήλο.
Θάνατος. Ύ πνος.
Όνειρα.
Εδώ βρίσκεται ο κόμπος.
Στον αιώνιο ύπνο του θανάτου, τι όνειρα θα έρθουν...
όταν πετάξουμε το κουφάρι μας;
Αυτό μας σταματά.
Κάνει τη δυστυχία να διαρκεί περισσότερο.
Ποιος θα δε χόταν διαφορετικά τις ντροπές της ηλικίας...
το άδικο από το δυνατό άνδρα...
τον εξευτελισμό από τον φαντασμένο...
τον πόνο από την περιφρονημένη αγάπη...
το πόσο καθυστερεί ο νόμος να βγάλει αποφάσεις...
την επιβολή της εξουσίας...
και τις κλωτσιές που τρώει η ταπεινή αξία απ'τον ανάξιο...
αν μπορούσε να έδινε μόνος του τη λύτρωση...
με ένα μαχαίρι;
Ποιος θα ήθελε να ιδρώνει από το φόβο της ζωής...
για το τι υπάρχει στη μετά θάνατον ζωή...
απ'όπου δεν γυρίζουν οι ταξιδιώτες.
Κι Έτσι εμείς όλοι ανήσυχοι, δεν προτιμάμε αυτά τα βάσανα...
παρά γυρεύουμε άλλα, άγνωστα σε μας.
Η συνείδηση μας κάνει δειλούς.
Το φυσικό χρώμα της απόφασης...
ξεθωριάζει με τη σκέψη.
Και χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια...
για να καταφέρουμε να έχουμε τον έλεγχο...
την ορμή και το όνομα των πράξεών μας.
Κύριε, Έχω να σου πω νέα.
Ήρθε ο θίασος.
Είναι ευπρόσδεκτος Αυτός που έχει το ρόλο του βασιλιά.
Είναι οι καλύτεροι ηθοποιοί του κόσμου...
και παίζουν τα πάντα. Από τραγωδία...
μέχρι κωμωδία, δράμα, ειδύλλιο...
κωμειδύλλιο, δραματικό ειδύλλιο.
Ο Σένεκας δεν τους πέφτει βαρύς...
ούτε ο Πλαύτος ελαφρύς.
Καλώς ορίσατε, κύριοι!
Χαίρομαι που σας βλέπω καλά.
Ήρθες στη Δανία να μου κάνεις το γενναίο με τα γένια;
Η νεαρή παρθένα. Το κορμί σου πλησίασε τον ουρανό...
από την τελευταία φορά που σε είδα.
Ελπίζω η φωνή σου να μην ηχεί σαν κάλπικη λίρα.
Καλώς ορίσατε όλοι.
Φρόντισε να περιποιηθούν τους ηθοποιούς.
Αυτοί είναι το απόσταγμα της επο χής.
Είναι προτιμότερη η κακή επιγραφή στο μνήμα σου...
παρά ο κακός τους λόγος όσο είσαι ζωντανός.
Θα τους φροντίσω, όπως αρμόζει.
Κι ακόμη περισσότερο!
Όσο λιγότερο το αξίζουν, έχει μεγαλύτερη αξία η καλοσύνη σου.
-Εμπρός, κύριοι. -Ακολουθήστε τον, φίλοι μου.
Έχουμε παράσταση αύριο.
Μπορείς να παίξεις το φόνο του Γονζάγου;
-Μάλιστα, κύριε. -Θα το παίξεις αύριο βράδυ.
Μπορείς να μάθεις τα λόγια που θα γράψω και να τα πεις;
Μάλιστα, κύριε.
Ωραία. Πήγαινε και μην τον κοροϊδεύετε.
Η παράσταση θα είναι θηλειά και θα τυλίξει το βασιλιά.
Θα πείτε τα λόγια σας, όπως θα τα πω τώρα εγώ.
Αν όμως δεν μιλάτε δυνατά...
τότε ας τα πει ο κήρυκας.
Ούτε να κόβετε τον αέρα με το χέρι σας.
Και να βάλετε χάρη σε ό,τι κάνετε.
Κι αν παγιδευτείτε στον ανεμοστρόβιλο του πάθους...
πρέπει να είστε μετριοπαθείς.
Με ενο χλεί πολύ να ακούω έναν ηθοποιό...
να ορίεται με πάθος, προκειμένου να σπάσει τα αυτιά του κοινού.
Οι περισσότεροι θεατές νιώθουν τα ακατανόητα βουβά σκηνικά.
Θα έπρεπε να μαστιγώσουν τον ηθοποιό...
που είναι υπερβολικός στο παίξιμό του.
Έχετε το λόγο μου.
Κι ούτε να παίζετε παγερά. Η κρίση σας θα είναι οδηγός σας.
Πρέπει να συμφωνούν οι πράξεις με τα λεγόμενά σας...
δηλαδή όσα λέτε με αυτά που κάνετε.
Δεν πρέπει να ξεπερνάτε τα μέτρα της φύσης.
Η υπερβολή δεν αρμόζει στη δραματική τέχνη.
Έχει σκοπό να απεικονίζει τη φύση...
να δίνει την πραγματική ηλικία και μορφή της επο χής.
Η υπερβολή προκαλεί το γέλιο στον αδαή...
και τη δυσαρέσκεια στον έμπειρο θεατή.
Η κρίση του βαραίνει περισσότερο από ολόκληρο το θέατρο.
Έχω δει ηθοποιούς να τους θαυμάζουν για το παίξιμό τους.
Δεν είχαν τη μορφή χριστιανού, ούτε ειδωλολάτρη.
Δεν έμοιαζαν καν με άνθρωπο.
Τόσο αληθινά απεικόνιζαν την πραγματικότητα.
Ελπίζω να το έχουμε διορθώσει αυτό, κύριέ μου.
Να διορθωθείτε στην εντέλεια!
Οι ηθοποιοί να μη λένε πιο πολλά από όσα είναι γραμμένα.
Ξεσπούν σε γέλια, για να κάνουν και τους θεατές να γελάσουν...
ενώ θα έπρεπε να τραβήξει την προσοχή τους...
ένα σοβαρό μέρος του έργου.
Αυτό αποδεικνύει τη φιλοδοξία του κωμικού.
Πηγαίνετε να ετοιμαστείτε.
Θα έρθει ο βασιλιάς να παρακολουθήσει το θεατρικό;
Θα έρθει και η βασίλισσα, αμέσως τώρα.
-Οι ηθοποιοί πρέπει να βιαστούν. -Μάλιστα, κύριε.
-Οράτιε! -Στις διαταγές σου, κύριε.
Να παρατηρείς το θείο μου, με όλα τα μάτια της ψυχής σου.
-Μάλιστα, κύριέ μου. -Εγώ θα είμαι αδιάφορος.
-Πώς είσαι ανηψιέ μου, Άμλετ; -Υπέρο χα.
Θρέφομαι με αέρα και ελπίδες. Δεν χορταίνεις Έτσι, όμως.
-Αυτά δεν είναι δικά μου λόγια. -Ούτε δικά μου πλέον.
Έπαιξες θέατρο στο Πανεπιστήμιο;
Θεωρούμουν καλός ηθοποιός.
-Ποιον ρόλο έπαιξες; -Τον Ιούλιο Καίσαρα.
Τον μαχαίρωσε ο Βρούτος στο Καπιτώλιο.
Κακός χασάπης για να σφάξει τέτοιο μοσχάρι.
-Είναι έτοιμοι οι ηθοποιοί; -Περιμένουν εσάς για ν'αρχίσουν.
Αγαπητέ Άμλετ, κάθισε κοντά μας.
Αυτή η θέση είναι ισχυρότερος μαγνήτης.
Βλέπεις;
-Να ακουμπήσω στην ποδιά σου; -Όχι, κύριέ μου.
-Ν'ακουμπήσω το κεφάλι μου; -Μάλιστα, κύριε.
Νόμιζες πως είχα κάτι πονηρό στο νου μου;
Δε νόμιζα τίποτε, κύριε.
Ομορφη η αίσθηση να ξαπλώνεις στην ποδιά ενός κοριτσιού!
-Τι είπες, κύριε; -Τίποτα.
-έχεις κέφια, κύριε. -Εγώ;
-Μάλιστα, κύριε. -Ο προσωπικός σου γελωτοποιός.
Η μητέρα μοιάζει ευτυχισμένη κι ο πατέρας πέθανε πριν 2 ώρες.
Είναι 2 φορές 2 μήνες.
Τότε ας μαυροφορεθεί ο διάβολος.
2 μήνες από το θάνατό του και δεν τον έχουμε ξε χάσει.
Η μνήμη ενός μεγάλου άνδρα να κρατήσει κι άλλο μισό χρόνο!
Σας παρακαλούμε θερμά να προσέξετε τη σκηνή αυτή...
με υπομονή και πολλή συγκατάβαση.
Αυτό ήταν πρόλογος ή στιχάκι δαχτυλιδιού;
-Ήταν σύντομος. -Σαν την αγάπη της γυναίκας.
Κεντάς, κύριέ μου. Κεντάς.
Θα πλήρωνες με κραυγή το τσίμπημα του κεντριού μου.
Ρίξτε μου λίγο φως!
Ας βογγά το λαβωμένο θηρίο, ας παίζ ει το αλάβωτο ελάφι...
ο ένας κοιμάται, ο άλλος ξαγρυπνά...
κι έτσι η γη γυρίζ ει.
Στοιχηματίζω 1 000 λίρες για ό,τι είπες για το φάντασμα.
-Το κατάλαβα. -Στη σκηνή με το δηλητήριο;
-Το κατάλαβα. -Ο Θεός να σ'ευλογεί.
-Ολόκληρη την ιστορία. -Ο βασιλιάς, κύριε.
-Τι έπαθε; -Απο χώρησε κακοδιάθετος.
-Απ'το ποτό; -Μάλλον απ'τη χολή.
Θα ήταν φρονιμότερο να το έλεγε στο γιατρό του.
Μπορώ να του ανακατέψω τη χολή περισσότερο.
Τα λόγια σου να έχουν συνο χή και μην ξεφεύγεις απ'το θέμα.
-Μίλησέ μου. -Θέλει να σε δει η βασίλισσα.
-Σ'Ευχαριστώ. -Με ειρωνεύεσαι.
Αν μιλήσεις καθαρά, θα εκτελέσω τη διαταγή της.
Διαφορετικά, η εντολή μου τελειώνει εδώ.
-Δεν μπορώ. -Τι, κύριε;
Να μιλήσω καθαρά. Το μυαλό μου είναι άρρωστο.
Γι'αυτό το λόγο μπες στο θέμα, χωρίς ελιγμούς.
Η μητέρα σου θέλει να σου μιλήσει στο δωμάτιό της.
Θα υπακούσουμε, κι αν ήταν δέκα φορές μητέρα μας.
-έχεις άλλη εντολή; -Θέλει να σου μιλήσει αμέσως.
Βλέπεις το σύννεφο που έχει μορφή καμήλας;
-Πράγματι, μοιάζει με καμήλα. -Νομίζω πως μοιάζει με νυφίτσα.
-Μοιάζει με τη ράχη νυφίτσας. -Ή μήπως μοιάζει με φάλαινα;
Πράγματι, θυμίζει φάλαινα.
Θα πάω αμέσως στο δωμάτιο της μητέρας μου.
Θα την ενημερώσω.
Το " αμέσως" λέγεται με ευκολία.
Θα πάω μόνος μου, φίλε.
Στοιχειωμένη ώρα της νύχτας. Τα μνήματα είναι ανοιχτά.
Η κόλαση μολύνει αυτόν τον κόσμο.
Θα μπορούσα να πιω ζεστό αίμα...
και να κάνω απαίσιες πράξεις που θα έκαναν τη μέρα να φρίξει.
Σιγά τώρα, όμως, θα πάω στο δωμάτιο της μητέρας μου.
Καρδιά μου, μη γίνεις σκληρή.
Να μη μπει μέσα στο στήθος μου η ψυχή του Νέρωνα.
Ας είμαι σκληρός, ό χι τέρας όμως.
Να την καρφώσω με τα λόγια μου, ό χι με τα χέρια μου.
Κύριε, κατευθύνεται προς το δωμάτιο της μητέρας του.
Θα κρυφτώ για να ακούσω.
Θα καταφέρει να τον συνετήσει.
Καλύτερα να ακούσει κι άλλος εκτός από τη μητέρα.
Η φύση θα την κάνει να δώσει το δίκιο στον Άμλετ.
Πριν πλαγιάσεις, θα περάσω να σου πω τι άκουσα.
Σ'Ευχαριστώ.
Η πράξη μου άρχισε να μυρίζει. Βρωμάει κόλαση.
Έχω την κατάρα πάνω μου, το φόνο του αδερφού μου.
Όσο κι αν το θέλω, αδυνατώ να αρχίσω τις προσευχές.
ακόμη κι αν το χέρι μου βάφτηκε κόκκινο από το αίμα...
δεν θα το λευκάνει σαν το χιόνι η βρο χή που θα πέσει;
Άραγε η προσευχή θα βοηθήσει; "Θεέ μου, συγχώρα με" .
Δεν θα έρθει η συγχώρεση όσο απολαμβάνω τους καρπούς...
το θρόνο μου, τη δόξα και τη βασίλισσά μου.
Η καρδιά μου είναι μαύρη σαν το Χ άρο.
Βοηθήστε με αγγέλοι του ουρανού! Ίσως Έτσι συγχωρεθώ.
Μπορώ να τον σκοτώσω τώρα, την ώρα που προσεύχεται.
Έτσι θα πάει στα ουράνια. Κι εγώ θα πάρω εκδίκηση.
Ένας αχρείος σκοτώνει τον πατέρα...
και ο μοναχογιός στέλνει το φονιά στον παράδεισο.
Αυτό δεν είναι εκδίκηση, είναι ανταμοιβή.
Σκότωσε τον πατέρα μου...
κι όλες του οι αμαρτίες είναι ανοιχτές, σαν το Μάη.
Πώς συνε χίζει να ζει, ένας Θεός το ξέρει.
Τώρα όμως την έχει βάψει.
Για μένα είναι εκδίκηση να τον σκοτώσω...
και να τον στείλω στον άλλο κόσμο.
Όχι!
Όχι, σπαθί μου, κάνε πίσω.
Την ώρα που θα κοιμάται μεθυσμένος ή οργισμένος...
ή όταν θα νιώθει τη γλύκα στην αιμόμικτη κάμαρα...
τότε θα τον καταφέρω...
με τόση οργή που η φτέρνα του θα τιναχτεί στον ουρανό.
Η μητέρα μου περιμένει.
Μ'αυτό το φάρμακο, η αρρώστια διαρκεί περισσότερο.
Τα λόγια μου πετάνε. Το μυαλό μου παραμένει εδώ.
Λ όγια χωρίς λογική δεν πάνε ποτέ στα ουράνια.
Καταφθάνει. Βάλτον στη θέση του.
Οι πράξεις του έχουν γίνει ανυπόφορες.
Η καλοσύνη σου θα κοπάσει την οργή του.
Εγώ θα κρυφτώ εδώ και θα είμαι σιωπηλός.
Να του μιλήσεις σταράτα.
Μητέρα...
έχεις το λόγο μου. Φύγε. Τον ακούω που έρχεται.
-Τι έγινε, μητέρα μου; -Έβλαψες τον πατέρα σου.
-Εσύ έβλαψες τον πατέρα μου. -Λες ανούσια πράγματα.
-Κι εσύ ανόσια πράγματα. -Τι εννοείς, Άμλετ;
-Τι μητέρα μου; -Με ξέχασες;
Είσαι η βασίλισσα, η γυναίκα του κουνιάδου σου...
και η μητέρα μου που να μην ήσουνα.
-Θα βάλω άλλους να σου μιλήσουν. -Πλησίασε και κάθισε.
Δεν θα φύγεις πριν κοιτάξεις το πρόσωπό σου στον καθρέφτη.
Τι έχεις βάλει στο νου σου; Θέλεις να με σκοτώσεις;
Βοήθεια!
Τι, ποντικός; Άκρη! Ένα δουκάτο πέθανε!
-Θεέ μου, τι έκανες; -Δεν ξέρω.
Είναι ο βασιλιάς;
Τι απρόσμενο και φριχτό έγκλημα!
Όμοιο με το δικό σου.
Να σκοτώσεις το βασιλιά και να παντρευτείς τον αδερφό του.
-Να σκοτώσεις το βασιλιά; -Ναι, αυτό είπα.
Δόλιε, φλύαρε, τρελέ, ώρα σου καλή!
Πήρα τον καλύτερό σου. καλά να πάθεις!
Πάψε να ζουλάς τα χέρια σου. Άσε με να αγγίξω την καρδιά σου.
Αν δεν την έχεις θωρακίσει.
Για ποιο λόγο μου μιλάς με τόσο σκληρή γλώσσα;
Έκανες τέτοια πράξη που σβήνει το χρώμα της ντροπής...
λέει την αρετή υποκρίτρια. Βγάζει το τριαντάφυλλο...
από το μέτωπο της αγνής αγάπης και βάζει εκεί ένα απόστημα.
Οι όρκοι του γάμου φαίνονται ψεύτικοι.
-Τι έκανα; -Δες αυτές τις εικόνες.
Δείχνουν δύο αδερφούς να διαπληκτίζονται.
Βλέμμα σαν του Άρη που σκορπά τον τρόμο.
Κορμοστασιά σαν του Ερμή περπατά σε πανύψηλο βουνό.
Λες και ο κάθε θεός έβαλε την υπογραφή του...
ως εγγύηση για έναν άνδρα.
Αυτός ήταν ο άνδρας σου.
Θυμήσου τη συνέχεια.
Ο άνδρας σου τώρα μόλυνε το γερό του αδερφό.
Μη μου μιλήσεις για έρωτα, γιατί στην ηλικία σου...
το αίμα δεν βράζει, το σώμα ημερεύει.
Ποιος διάβολος σε έμπλεξε σ'αυτή την ιστορία;
Άδη αντάρτη, ξεκινάς επανάσταση...
ας κερώσει η αρετή στη φωτιά της νιότης.
Πάψε! Βλέπω μαύρους λεκέδες που δεν ξεθωριάζουν.
Γεύεσαι το σάπιο έρωτα σε αιμόμικτη κάμαρα...
και τον έρωτα σε βρώμικα κρεβάτια.
Πάψε. Τα λόγια σου καρφώνουν τα αυτιά μου.
Παντρεύτηκες έναν φονιά, έναν κλέφτη του θρόνου!
Έναν βασιλιά από κουρέλια και μπαλώματα.
Σώστε την ψυχή μου, φτερωτοί άγγελοι!
Τι γυρεύεις;
-Αλίμονο, είσαι τρελός! -Μάλωσε το σπλάχνο σου.
Περνάει ο καιρός και ακόμη δεν εκτέλεσα το πρόσταγμά σου.
Μίλησέ μου.
Μην το βγάζεις από το μυαλό σου.
Ήρθα να σου υπενθυμίσω την πρόθεσή σου.
Ο τρόμος έχει κυριεύσει τη μητέρα σου.
Βοήθησέ την. Μίλησέ της.
Πώς είσαι, κυρία;
Κοιτάζεις στο κενό και μιλάς στον αέρα.
Προσπάθησε να ημερεύσεις την ταραχή σου με υπομονή.
Τι κοιτάζεις;
αυτόν! Δες πόσο χλωμός είναι!
Μη με κοιτάζεις!
Θα μπορέσεις να αλλάξεις το θλιμμένο μου ύφος;
Μπορεί να χύσω δάκρυα, ό χι αίμα.
Σε ποιον μιλάς;
Δεν βλέπεις κανέναν;
Βλέπω όσα βρίσκονται μπροστά σου.
-Δεν άκουσες κανέναν; -Μόνο εμάς τους δύο!
Τώρα βγαίνει από την πόρτα.
Η μορφή του πατέρα μου, όπως όταν ήταν ζωντανός!
Είναι όλα στην φαντασία σου.
Η ταραχή σε κάνει να βλέπεις πράγματα που δεν υπάρχουν.
Ταραχή! Είμαι πιο ήρεμος από εσένα.
Μην πιστεύεις πως είναι δήθεν λόγια της τρέλας.
Πήγαινε να εξομολογηθείς.
Μετάνιωσε για τις πράξεις σου. Μην τις ξανακάνεις στο μέλλον.
Μην πειράζεις τα αγριό χορτα και τα κάνεις ακόμη πιο άγρια.
Συγχώρεσε αυτό το χάρισμά μου.
Άμλετ, έκανες την καρδιά μου να σκιστεί στα δύο.
Διώξε τις αμαρτίες σου και ζήσε με την αγνή ψυχή σου.
Καληνύχτα, αλλά μην επιστρέψεις στην κάμαρα του θείου μου.
Μην υποκύψεις. Κάνε υπομονή απόψε.
Θα σε βοηθήσει.
Και πάλι καληνύχτα.
Κι όταν ζητήσεις ευλογία, θα έρθω να με ευλογήσεις.
Γίνομαι σκληρός γιατί θέλω να είμαι καλός.
Πρέπει να πάω στην Αγγλία.
Το είχα λησμονήσει. Το πήρες απόφαση;
Τα έγγραφά μου έχουν σφραγιστεί.
Θα μεταφέρω αυτά τα εντόσθια στο διπλανό δωμάτιο.
Αυτός ο σύμβουλος είναι σιωπηλός και πολύ σοβαρός τώρα.
Όσο ζούσε ήταν φλύαρος.
Ας τελειώνουμε με σένα.
Καληνύχτα, μητέρα.
-Άμλετ, πού είναι ο Πολώνιος; -Στο δείπνο.
-Σε ποιο δείπνο; -Τον τρώνε, δεν τρώει ο ίδιος.
Πολιτικά σκουλήκια τον τρώνε κιόλας.
Παχαίνουμε όλα τα ζωντανά για να παχύνουμε τους εαυτούς μας.
Ο παχύς βασιλιάς και ο ισχνός ζητιάνος...
είναι δύο διαφορετικά πιάτα στο ίδιο τραπέζι.
Αυτό είναι το τέλος.
-Αλίμονο! -Μπορεί ένας ψαράς να ψαρέψει...
με το σκουλήκι που έφαγε το βασιλιά...
και να φάει το ψάρι που έφαγε αυτό το σκουλήκι.
Τι εννοείς;
Ο βασιλιάς μπορεί να βρεθεί στα έντερα ενός ζητιάνου.
-Πού είναι ο Πολώνιος; -Στους ουρανούς. Στείλε να δεις.
Αν δεν τον βρουν, ψάξε αλλού.
Αν δεν τον βρουν μέσα σ'ένα μήνα θα τον μυρίσετε...
καθώς θα ανεβείτε τη σκάλα που οδηγεί στη στοά.
Πηγαίνετε να ψάξετε εκεί!
Δεν θα φύγει μέχρι να πάτε.
Νοιαζόμαστε για τη ζωή σου και γι'αυτό μετά την πράξη σου...
μας υπο χρεώνει να σε διώξουμε μακριά...
σύντομα, όσο γρήγορα εξαπλώνεται η πυρκαγιά.
Το πλοίο έχει ανοίξει τα πανιά, ο άνεμος είναι ούριος...
κι όλα είναι έτοιμα για να φύγεις για την Αγγλία.
-Για την Αγγλία! -Ναι, Άμλετ.
-Ωραία. -Ναι, αν κατάλαβες το σκοπό μας.
Βλεπώ ένα χερουβείμ που τους παρακολουθεί.
Έτοιμος για την Αγγλία.
Γεια σου, καλή μητέρα.
Είμαι ο στοργικός σου πατέρας, Άμλετ.
Μητέρα...
Πατέρας και μητέρα είναι αντρόγυνο.
Είναι ένα σώμα.
Μητέρα μου...
Είμαι έτοιμος για την Αγγλία.
Να τον έχετε από κοντά. Να σαλπάρει αμέσως.
Μη χανουμε το χρόνο μας. Όλα είναι έτοιμα.
Βιαστείτε, παρακαλώ.
Αγγλία, αν πιστεύεις στην αγάπη μου...
μη λησμονήσεις τη μεγάλη μου επιθυμία.
Σκότωσε τον Άμλετ.
Κάνει το αίμα μου να βράζει.
Πρέπει να με γιατρεύσεις.
Όταν μάθω πως σκοτώθηκε, θα πάρω μεγάλη χαρά.
Πού είναι η όμορφη μεγαλειότητα της Δανίας;
Τι έγινε, Οφηλία;
Άκουσέ με, σε παρακαλώ.
Πέθανε και χάθηκε, κυρία. Πέθανε και χάθηκε...
Το χώμα είναι το κεφαλάρι του...
και πάνω σε πέτρα ακουμπάει.
Οφηλία!
Χιόνι λευκό σαν σάβανο, στολισμένο με άνθη...
Κοίταξε, κύριέ μου.
Πήρανε το λείψανό του, ποτισμένο με δάκρυα.
-Πώς είσαι, όμορφη κοπέλα; -καλά.
Το ίδιο εύχομαι και για εσάς.
Η κουκουβάγια ήταν κόρη ψωμά.
Ξέρουμε τι είμαστε αλλά αγνοούμε τι θα γίνουμε.
Ο Θεός να ευλογήσει το τραπέζι σου!
Ο λογισμός της είναι στον πατέρα της.
Ελπίζω όλα να πάνε καλά.
Χρειάζεται υπομονή.
Μα δεν μπορώ να πάψω να κλαίω...
όταν σκέφτομαι πως έθαψαν τον πατέρα μου στο κρύο χώμα.
Θα το μάθει και ο αδερφός μου.
Σας Ευχαριστώ για τις συμβουλές σας.
Η άμαξά μου! Καληνύχτα κυρίες!
Καληνύχτα, ωραίες μου κυρίες!
Πρόσε χέ την, σε παρακαλώ.
Γερτρούδη, οι συμφορές δεν έρχονται μία-μία...
αλλά σαν κύματα ξεσπούν.
Πρώτα ο φόνος του πατέρα της.
Κι ύστερα, έφυγε ο γιος σου.
Ο λαός βράζει και σχολιάζει.
Η καημένη η Οφηλία χάνει τα λογικά της.
Τέλος το πιο κακό και το πιο επικίνδυνο...
ήρθε κρυφά ο αδερφός της από τη Γαλλία...
κι οι μύγες πάνε και ζουζουνίζουνε στ'αυτιά του...
με πικρό χολα σχόλια για το θάνατο του πατέρα του.
Δε θα διστάσει να με συκοφαντήσει.
Μονάκριβή μου Γερτρούδη...
όλες αυτές οι συμφορές με θανατώνουν σιγά σιγά.
Τι νέα;
Γράμματα από τον Άμλετ.
Αυτό για τη μεγαλειότητά σας. Κι αυτό για τη βασίλισσα.
-Ποιος τα έφερε; -Οι ναύτες, κύριε.
Άφησέ μας.
-Ο Θεός να σ'ευλογεί. -Κι εσένα.
Έχω γράμματα για σας.
Από τον άνδρα που σάλπαρε για την Αγγλία...
κι είναι για σένα, αν είσαι ο Οράτιος όπως μου είπαν.
Οράτιε, ήμασταν δυο μέρες στη θάλασσα...
όταν ένα πειρατικό καράβι μας κυνήγησε.
Καταλάβαμε πως δεν μπορούσαμε να τους ξεφύγουμε...
και κάναμε την ανάγκη μας φιλοτιμία.
Πήδηξα στο δικό τους καράβι.
Κι αυτοί κατέλαβαν το πλοίο και μας κυρίευσαν.
Μου συμπεριφέρθηκαν πολύ καλά.
Ήξεραν όμως τι έκαναν.
Κι εγώ πρέπει να τους το ανταποδώσω.
Έλα να με συναντήσεις γρήγορα. Σα να σε κυνηγά ο Χ άρος.
Οι καλοί μου σύντροφοι θα σε φέρουν σε μένα.
Έχε γεια.
Παντοτινά δικός σου, Άμλετ.
Παναγιά και Χριστέ μου, τι ντροπή!
Όλοι έτσι κάνουν.
Πριν με παρατήσεις, μου έταξες παντρειά.
Θα το έκανα, αν στο κρεβάτι μου δεν έπεφτες με βία.
Πήγαινέ με σ'αυτόν που σου έδωσε το γράμμα.
Πέθανε; Δεν θα με κοροϊδεύσεις εμένα.
Θα εκδικηθώ το θάνατο του πατέρα μου.
Καλέ μου Λαέρτη, όταν μάθεις για το θάνατο του πατέρα σου...
θα νιώσεις τόση οργή, που θα θέλεις να χτυπήσεις...
και ε χθρούς και τους φίλους και νικητές και ηττημένους.
-Μονάχα τους ε χθρούς. -Θέλεις να τους μάθεις;
Οι φίλοι του θα είναι πάντα και δικοί μου φίλοι.
Τώρα μιλάς σαν καλός γιος και από καλή γεννιά.
Δεν ευθύνομαι εγώ για το θάνατο του πατέρα σου.
Θρηνώ κι εγώ.
Θα σου μιλήσω όμως και τότε θα καταλάβεις.
Μονάκριβη αδερφή μου, γλυκειά Οφηλία!
Έχει κολλήσει το μυαλό μου.
Λουλούδι του Μάη!
Ουράνια!
Πώς μπορεί ο νους μιας κοπέλας να πεθαίνει σαν τους γέρους;
Θα πάρω εκδίκηση για την τρέλα σου...
μέχρι να νιώσουμε ανακούφιση.
Ώρα καλή, περιστέρι μου!
Δενδρολίβανο, για να με θυμάσαι.
Να θυμάσαι να ζεις, αγάπη μου.
Πανσέδες, για να μη με ξε χάσεις.
Μάραθος και καμπανάκια για σένα.
Για σένα απήργανο.
Και λίγο για μένα. Το λένε το βότανο της Κυριακής.
Να το βάζεις για να ξε χωρίζεις.
Μια μαργαρίτα.
Θα σου έδινα και βιολέτες, αλλά μαράθηκαν...
όταν πέθανε ο πατέρας μου. Λένε πως είχε ήσυχο θάνατο.
Ο αγαπημένος μου είναι η μόνη μου χαρά.
Βλέπεις;
Δεν θα γυρίσει ποτέ πια...
Όχι, έφυγε, πάει...
Ο θεός να τον αναπαύσει.
Δεν θα γυρίσει ποτέ πια.
Και έχει ο Θεός για όλους τους Χριστιανούς.
Ο Θεός μαζί σας.
Υπάρχει μια ιτιά που σκύβει πάνω από ένα ρυάκι...
και τα αργυρά της φύλλα λαμποκοπούν στο φως.
Πήγε εκεί και έπλεκε γιρλάντες...
από χόρτα, σέλινα, μαργαρίτες και τσουκνίδες.
Καθώς σκαρφάλωνε πάνω στα κλαδιά που έσκυβαν...
έσπασε ένα κλαδί.
Οι γιρλάντες της έπεσαν στο ρυάκι.
Έπεσε κι αυτή μαζί τους, μέσα στο ποτάμι που θρηνούσε.
Τα ρούχα της απλώθηκαν και επέπλεε σαν νύμφη.
Μετά από λίγη ώρα, τα ρούχα της μούσκεψαν και βάρυναν.
Την τράβηξαν στον πυθμένα, στον υγρό της τάφο.
-Αλίμονο, πνίγηκε λοιπόν. -Ναι, πνίγηκε.
Στα νιάτα μου, περνούσα ευχάριστα τον καιρό μου...
και ξέγνοιαστος γλεντούσα...
και γευόμουν την αγάπη.
Μα ο χρόνος ο κλέφτης...
με άρπαξε από το λαιμό...
-Τίνος τον τάφο σκάβεις; -Τον δικό μου.
Είναι δικός σου, όσο στέκεσαι μέσα σ'αυτόν.
Κι εσύ στέκεσαι απ'έξω, γι'αυτό δεν είναι δικός σου.
Δεν συχνάζω εδώ, κι όμως είναι δικός μου ο τάφος.
Δεν είναι λογικό να είναι ο τάφος σου επειδή είσαι μέσα.
Ο τάφος είναι για τους νεκρούς. Όχι για τους ζωντανούς.
-Λες ψέματα. -Το ψέμα είναι ζωντανό.
Φεύγει από μένα κι έρχεται σε σένα.
-Για ποιον ανοίγεις τον τάφο; -Για κανέναν.
-Τότε για ποια; -Για καμιά.
Ποιον θα θάψουν;
Κάποια που ήταν γυναίκα αλλά τώρα πέθανε.
Είναι μάστορας της γλώσσας!
Πρέπει να προσέχεις πώς του μιλάς.
-Πόσον καιρό είσαι νεκροθάφτης; -Πολύ καιρό.
Από τότε που ο μεγάλος βασιλιάς Άμλετ νίκησε τον Φορτεμπρά.
-Πόσος καιρός πάει; -μέχρι κι οι τρελοί το ξέρουν.
Τη μέρα που γεννήθηκε ο γιός του, ο νεότερος Άμλετ.
Αυτός που έχασε τα λογικά του και τον στείλαν στην Αγγλία.
-Γιατί τον στείλαν στην Αγγλία; -Γιατί τρελάθηκε.
Και για να γίνει καλά. Αν ό χι, μικρό το κακό.
-Γιατί; -Εκεί δεν θα μας ενο χλεί.
-Όλοι είναι σαν κι αυτόν τρελοί. -Πώς τρελάθηκε;
Οι κακές γλώσσες λένε " παράξενα" .
-Πώς " παράξενα"; -Έχασε τα λογικά του.
-Πού του συνέβη αυτό; -Εδώ, στη Δανία.
Πόσο καιρό χρειάζεται για να σαπίσει ένας άνθρωπος;
Αν δεν ήταν σάπιος και ζωντανός χρειάζονται οκτώ με εννιά χρόνια.
-Ο ταμπάκης εννιά χρόνια. -Γιατί τόσο;
Το δέρμα του είναι σκληρό από την τέχνη του.
Δεν μπαίνει μέσα του εύκολα το νερό.
Το νερό χρειάζεται για να σαπίσει.
Ένα καύκαλο.
Αυτό ήταν θαμμένο για εικοσιτρία χρόνια.
-Τίνος ήταν; -Ενός τρελού.
-Τίνος νομίζεις; -Ιδέα δεν Έχω.
Τον τρελό!
Μου έχυσε κάποτε στο κεφάλι ένα μπουκάλι κρασί του Ρήνου.
Είναι η νεκροκεφαλή του Γιόρικ, του γελωτοποιού του βασιλιά.
-Αυτή εδώ; -Μάλιστα.
Δώσε μου να δω.
Καημένε Γιόρικ!
Οράτιε, τον ήξερα καλά!
Ήταν τετραπέρατος!
Με είχε πάρει στις πλάτες του άπειρες φορές!
Αναγουλιάζω Έτσι όπως τον βλέπω.
Εδώ ήταν τα χείλη που τα Έχω φιλήσει τόσες φορές.
Πού είναι τα αστεία σου; Τι απόγιναν τα παιχνίδια σου;
Πού πήγαν τα τραγούδια σου που έκαναν το τραπέζι να σείεται;
Κανένα αστείο τώρα για να κοροϊδέψεις το μειδίαμά σου;
Σου έπεσαν τα μάγουλα;
Πήγαινε να πεις στη βασίλισσα πως αν βάφει το πρόσωπό της...
στο τέλος θα καταντήσει σαν κι αυτόν.
Κάνε την να γελάσει με το αστείο.
Σιγά!
Ο βασιλιάς, η βασίλισσα, ολόκληρη πομπή!
Ποιον απο χαιρετούν;
Για ποιον ετοίμασαν αυτή τη θλιβερή κηδεία;
Φαίνεται πως Αυτός που απο χαιρετούν...
έδωσε τέλος στη ζωή του ο ίδιος.
-Τι απομένει; -Ο Λαέρτης! Δες!
Τι απομένει;
Την κηδεύουμε όπως μας επιτρέπουν οι κανόνες.
Ο θάνατός της ήταν ύποπτος.
Κι αν δεν υπήρχε άλλη εντολή, θα ήμαστε αναγκασμένοι...
να τη θάψουμε μακριά από εδώ, ό χι στα μνήματα.
-Τι απομένει; -Τίποτε άλλο.
Θα ήμασταν ασεβείς προς το Θεό αν διαβάζαμε το " άμωμοι εν οδώ" .
Ή όσα υπέραναπαύσεως λέμε συνήθως...
στις ψυχές που αποδημούν ειρηνικά στον άλλο κόσμο.
Βάλτε τη μέσα στη γη.
Κι ας γίνει η αγνή της σάρκα λίπασμα για βιολέτες.
Μάθε, πρόστυχε παπά...
πως η αδερφή μου θα είναι άγγελος του Θεού...
κι εσύ θα ουρλιάζεις μέσα στο χώμα.
Η ωραία Οφηλία!
Προσφέρω τα όμορφα στην όμορφη κοπέλα.
Ώρα καλή!
Ήθελα να σε δω νύφη πλάι στο γιό μου τον Άμλετ.
Ήθελα να στρώσω με άνθη το νυφικό σου κρεβάτι.
Κι ό χι να ράνω τον τάφο σου, όπως κάνω τώρα.
Τριπλή κατάρα να ενσκύψει...
πάνω σ'αυτόν που ευθύνεται για την τρέλα σου.
Μη ρίχνετε άλλο χώμα, να τη σφίξω στην αγκαλιά μου.
Ξαπλώστε τώρα το σώμα σε νεκρό και ζωντανό...
μέχρι να γίνει ένα βουνό.
Ποιος θρηνεί τόσο πολύ;
Εγώ, ο Άμλεττης Δανίας.
Να πάρει την ψυχή σου ο διάβολος.
Μη βλαστημάς!
Πάρε τα χέρια σου απ'το λαιμό!
Χωρίστε τους!
Θα παλέψω μαζί του μέχρι θανάτου.
-Για ποιό λόγο; -Αγαπούσα την Οφηλία.
Τριάντα χιλιάδες αδερφοί δεν θα μπορούσαν...
να την αγαπήσουν όπως την αγαπούσα εγώ.
-Τι θα έκανες γι'αυτήν; -Είναι τρελός, Λαέρτη.
Μπορείς να κλάψεις, να παλέψεις να σκιστείς στα δύο...
να πιεις χολή, να φας κροκόδειλο; Εγώ μπορώ.
Ήρθες εδώ και θρηνείς. Και με βρίσκεις στο μνήμα της;
Θάψου ζωντανός πλάι της και θα κάνω κι εγώ το ίδιο.
Αφού αναφέρεις τα βουνά, ας μας πλακώσουν χίλια στρέμματα.
Είναι από την τρέλα του. Τον ταράζει για λίγη ώρα.
Κι αμέσως μετά γίνεται ήρεμος σαν περιστέρι.
Κύριε, για ποιο λόγο έχεις αυτή τη συμπεριφορά;
Εγώ σ'αγαπούσα πάντα. Μα δεν πειράζει.
Όσο κι αν προσπαθήσει κι ο ίδιος ο Ηρακλής...
η γάτα πάντα θα νιαουρίζει και ο σκύλος θα γαβγίζει.
Σε θερμοπαρακαλώ Οράτιε, πρόσε χέ τον.
Γερτρούδη, πες σε κάποιον να προσέχει το γιο σου.
Λαέρτη, η συνείδησή σου πρέπει να τον συγχωρέσει.
Αγκάλιασέ με. Εγώ είμαι φίλος σου.
Άκουσες πως Αυτός που σκότωσε τον πατέρα σου...
ήθελε να σκοτώσει κι εμένα.
Είναι ολοφάνερο.
Είναι λογικό να θέλεις να πάρεις εκδίκηση.
Δύο λόγοι που σου φαίνονται περίεργοι...
αλλά είναι πολύ σημαντικοί για μένα.
Η μητέρα του και βασίλισσα ζει μόνο γι'αυτόν.
Εγώ από την άλλη πλευρά, για καλό ή κακό...
η βασίλισσα μόνο θρέφει με ζωή την ψυχή μου...
κι εγώ σαν αστέρι κινούμαι γύρω από την τρο χιά της.
Ο άλλος ο λόγος είναι ότι τον αγαπάει πολύ ο κόσμος.
Ο κόσμος είναι ικανός να συγχωρέσει τις αμαρτίες σου.
Έχασα τον πατέρα μου.
Η αδερφή μου ξεψύχησε μέσα στην απελπισία της.
Αν δεν είχε πεθάνει...
θα ήταν το καμάρι της χώρας.
Θα έρθει όμως η στιγμή που θα πάρω εκδίκηση.
Μην χάνεις τον ύπνο σου γι'αυτό το λόγο.
Μη θαρρείς πως είμαστε πλασμένοι με τέτοιο τρόπο...
που να επιτρέπει στον κίνδυνο να μας τραβά τα γένια...
κι εμείς να το θεωρούμε αστείο.
Ο Άμλετ θα μάθει πως γύρισες.
Θα στοιχηματίσω στη μονομαχία σας.
Δεν θα έχει άλλη επιλογή. Κανείς δε θα μας υποπτευθεί.
ακόμη κι η μητέρα του θα νομίζει πως είναι ατύχημα.
Κύριε, δέχομαι να γίνω συνεργός σου.
Δέχομαι να είμαι το όργανό σου.
Περίφημα.
Όσο έλειπες μακριά, έγινε πολύς λόγος για σένα.
Έφτασαν και στα αυτιά του Άμλετ.
Έμαθε για το χάρισμά σου.
Πριν από δύο μήνες ήταν εδώ κάποιος από τη Νορμανδία.
Μας είπε πως είσαι δεινός ξιφομάχος.
Και πως δεν μπορεί κανείς να σε παραβγεί.
Ο Άμλετ έσταζε χολή από τη ζήλια.
Παρακαλούσε και ευχόταν να γυρίσεις να αναμετρηθείτε.
Τώρα και κάτι άλλο.
Τι άλλο, κύριε;
Αγαπούσες τον πατέρα σου;
Ή μήπως η αγάπη σου ήταν επιφανειακή...
σαν πρόσωπο χωρίς καρδιά;
Γιατί με ρωτάς;
Ό,τι θέλω να το κάνω, πρέπει να το κάνω όταν θέλω.
Αυτό το "θέλω" αλλάζει και έχει τόσα εμπόδια...
όσα είναι τα λόγια και οι σκέψεις σ'αυτόν τον κόσμο.
Το " πρέπει" μοιάζει με μάταιο στεναγμό.
Θα βάλουμε κόσμο να παινεύει τη δεξιότητά σου.
Ο Άμλετ είναι αφελής, γενναίος κι απονήρευτος.
Δεν θα του περάσει απ'το μυαλό να ελέγξει τα σπαθιά.
Εσύ θα τα ανακατέψεις...
και θα διαλέξεις ένα με ακονισμένη μύτη.
Θα τον τρυπήσεις και θα εκδικηθείς τον πατέρα σου.
Θα το κάνω. Θα βάψω το ξίφος μου με αίμα.
Μου έχει δώσει ένας μάγος ένα πολύ δυνατό φαρμάκι...
που αν ποτίσει μια λεπίδα και τραυματιστείς...
δεν υπάρχει αντίδοτο να σε σώσει από το θάνατο.
ακόμη όμως κι αν δεν πετύχει αυτό...
Στάσου να σκεφτώ.
Θα στοιχηματίσω στη μονομαχία σας.
Το βρήκα!
Όταν θα έχουν ανάψει τα αίματα για τα καλά...
θα θέλει να ξεδιψάσει.
Θα Έχω έτοιμο ένα ποτήρι.
Κι αν γλιτώσει από το φαρμακερό σου ξίφος...
θα γίνει αυτό που θέλουμε, ούτως ή άλλως.
Κύριέ μου!
Μη νομίζεις πως κάνω κολακείες.
Αυτός που συμπονά πολλούς, δεν συμπονά κανέναν.
Αυτός που έχει ζήσει τόσες χαρές όσες και λύπες...
έχει ισορροπήσει στη ζωή του.
Ας είναι ευλογημένοι...
όσοι δεν τα βάζουν με την τύχη.
Βρες κάποιον που δεν υπήρξε αιχμάλωτος του πάθους...
και θα τον βάλω μέσα στην καρδιά μου.
Στα μύχια της καρδιάς μου.
Υπερβολές!
Λυπάμαι, Οράτιε. Παραφέρθηκα με το Λαέρτη.
Κατάλαβα πως έχουμε δίκιο και οι δυο μας.
Θα συμφιλιωθώ μαζί του.
Ήταν υπερβολικός στο θρήνο του και φούντωσε το πάθος μου.
Σιγά! Κάποιος έρχεται!
Υψηλότατε, καλώς ορίσατε εις την Δανίαν.
Σ'Ευχαριστώ κύριε. Το ξέρεις αυτό το κουνούπι;
-Όχι, κύριε. -Το κράτος είναι...
Κύριε, αν ευκαιρούσε η αυτού υψηλότης...
θα ανακοίνωνον κάτι εκμέρους της αυτού μεγαλειότητος.
παρακαλώ. Βάλε το σκούφο σου.
-Κάνει πολλήν ζέστην. -Φυσά βοριάς.
-Κάνει κρύο. -Κουφόβραση που δεν αντΈχω.
Η αυτού μεγαλειότης μου ανέθεσεν να αναφέρω...
-ότι έθεσε στοίχημα σε σας. -Συνέχισε.
Ευχαριστώ, υψηλότατε.
Εις την αυλήν ευρίσκεται ο Λαέρτης.
Ευπατρίδης και με αξιολογότατες διακρίσεις.
Αποτελεί την προσωποποίηση της ευγενείας.
αλλά δια ποιον λόγον κοσμούμε αυτόν τον ευπατρίδη;
Κύριέ μου;
Δεν γίνεται η συνεννόησις σε άλλη γλώσσα;
Γιατί ανέφερες αυτόν τον ευγενέστατο νεαρό άνδρα;
-Τον Λαέρτην; -αυτόν, κύριε.
Έχετε γνώσιν της δεξιότητός του.
-Εννοώ ως προς το όπλον του. -Ποιο είναι το όπλο του;
-Ξίφος και εγχειρίδιον. -Μας κάνουν δύο όπλα.
Ο βασιλεύς εστοιχημάτισεν έξι βαρβαρικούς ίππους.
Και ο Λαέρτης εζήτησεν έξι γαλλικά ξίφη...
μετά των εξαρτημάτων του, τρεις εκτων συσκευών...
συσκευαί εξαίρετης διακοσμήσεως και ανωτάτης ποιότητος.
-Τι είναι οι συσκευές; -Οι κρεμάστρες.
Η λέξη θα ηχούσε περισσότερο γερμανική...
αν ζώναμε στη μέση μας ένα κανόνι.
ο βασιλεύς εστοιχημάτισεν ότι εις δώδεκα μονομαχίας...
μεταξύ υμών και του Λαέρτου δεν θα υπερβούν τρία χτυπήματα.
Εκείνος εζήτησεν εννέα εις τα δώδεκα χτυπήματα.
Θα εδύνατο η μονομαχία να λάβει χώρα αμέσως.
Κι αν αρνηθώ;
Εννοώ να λάβει χώρα η μονομαχία.
Θα κάνω περίπατο στη στοά. Είναι η ώρα που παίρνω τον αέρα μου.
Ας φέρουν τα σπαθιά.
Αν Έτσι το θέλουν, θα κερδίσω το στοίχημα.
Διαφορετικά, θα μου μείνει μόνο η ντροπή.
-Να αναγγείλω λοιπόν; -Την θετική μου απάντηση.
Η αφοσίωσή μου στην υψηλότητά σας.
δικός σας.
Θα χάσεις το στοίχημα, κύριε.
Δεν το πιστεύω.
Όσο ήταν στη Γαλλία, εγώ ασκούμουν στην ξιφομαχία.
Έχω την τύχη με το μέρος μου.
Δεν ξέρεις πόσο θλιμμένη είναι η καρδιά μου.
Κύριέ μου...
Είναι ανοησία.
Μόνο γυναίκα θα σκιαζόταν από το κακό προαίσθημα.
Αν η ψυχή σου έχει άλλη γνώμη, υπάκουσέ την.
Μπορώ να τους πω πως άλλαξες γνώμη.
Κάθε άλλο. Δεν με τρομάζουν οι κακοί οιωνοί.
Και ένα πουλί να πέσει, υπάρχει η Θεία Πρόνοια.
Αν είναι για τώρα, δεν είναι για μετά.
Αν δεν είναι για μετά, τότε πρέπει να γίνει τώρα.
Αν δεν γίνει τώρα, θα έρθει κάποτε η ώρα του.
Το σημαντικό είναι να είσαι πάντοτε έτοιμος.
Ο Θεός ετοιμάζει το τέλος μας.
Ας γίνει.
Έλα Άμλετ.
Δέξου το χέρι μου.
Συγχώρεσέ με, κύριε, για το άδικο που έκανα.
Ας με συγχωρέσει η ψυχή σου, αν είναι γενναιόδωρη.
Το γνωρίζουν όλοι όσοι βρίσκονται εδώ.
Το μυαλό μου βασανίζεται από μεγάλη ταραχή.
Οι πράξεις μου που ερέθισαν...
το αίμα, την τιμή και την αγανάκτησή σου...
παραδέχομαι πως ήταν γέννημα της τρέλας.
Ο Άμλετ έβλαψε ποτέ το Λαέρτη;
Ποτέ ο Άμλετ.
Όταν ο Άμλετ βγαίνει από τον εαυτό του...
και βλάπτει τον Λαέρτη...
τότε το κάνει κάποιος άλλος, όχι ο Άμλετ.
Ποιος ευθύνεται τότε; Η τρέλα του.
Έτσι λοιπόν είναι θύμα.
Η τρέλα είναι εχθρός και βλάπτει και τον ίδιο τον Άμλετ.
Σ'εσάς που ακούτε τώρα, λέω πως δεν Έχω κακές προθέσεις.
Η αγνή σου σκέψη ας μου δώσει άφεση αμαρτιών...
σαν να έριξα το βέλος μου πάνω από το σπίτι...
και πλήγωσα τον αδερφό μου.
Δώστε τα ξίφη.
Θα σε ακολουθώ, Λαέρτη.
Η τέχνη σου θα λάμπει σαν άστρο σε μαύρη νύχτα.
-Με κοροϊδεύεις. -Όχι, το ορκίζομαι.
Δώσε τους τα ξίφη, νέε Οσρίκο.
Άμλετ, γνωρίζεις για το στοίχημα;
Πολύ καλά. Ευνοείται ο αδύναμος.
Δεν το πιστεύω. Εγώ σας είδα και τους δύο.
Αφού Αυτός έκανε πρόοδο, εμείς έχουμε τη χάρη.
Αυτό είναι βαρύ. Θα πάρω κάποιο άλλο.
Αυτό μου κάνει. έχουν όλα το ίδιο μήκος;
Μάλιστα.
Γεμίστε τις κούπες με κρασί και βάλτε τις στο τραπέζι.
Αν δώσει ο Άμλεττο πρώτο ή το δεύτερο χτύπημα...
ή αν δώσει το τρίτο χτύπημα, να πέσουν οι προμαχώνες.
Ο βασιλιάς θα πιει στην υγειά του Άμλετ.
Θα ρίξει ένα μαργαριτάρι στην κούπα του...
πιο πολύτιμο κι από αυτό που φόρεσαν στο στέμμα τους...
τέσσερις βασιλιάδες της Δανίας.
Φέρτε τις κούπες!
Το τύμπανο ας ηχήσει κι ας το πει στη σάλπιγγα...
κι η σάλπιγγα στα κανόνια κι αυτά στον ουρανό...
κι ο ουρανός στη γή.
"Πίνει ο βασιλιάς στην υγειά του Άμλετ!"
Εμπρός, ξεκινήστε.
Κι εσείς κριτές, να είστε προσεκτικοί.
-Ορίστε, κύριε -Ορίστε.
-Πρώτο. -Οχι.
Οι κριτές.
Ολοκάθαρο χτύπημα.
Εντάξει, συνεχίζουμε.
Σταθείτε.
Δώσε να πιω.
Άμλετ, δικό σου το μαργαριτάρι.
Πίνω στη υγειά σου.
Δώστε του την κούπα.
Μετά από αυτήν τη συμπλοκή. Βάλτο για λίγο στην άκρη.
-Κι άλλο χτύπημα. Τι λες; -Το δέχομαι.
-Θα κερδίσει ο γιος μας. -Λαχάνιασε.
Πάρε το μαντήλι μου και σκούπισε τα φρύδια σου.
-Μην πιεις, Γερτρούδη! -Θα πιω, σε παρακαλώ.
Η βασίλισσα πίνει στην υγειά σου, Άμλετ.
Ευχαριστώ, κυρία.
Αυτό ήταν!
Κύριε, θα τον χτυπήσω τώρα.
Δεν το πιστεύω.
Έχω βάρος στη συνείδησή μου.
Θα σου σκουπίσω εγώ το πρόσωπο.
Έλα, Λαέρτη, το τρίτο χτύπημα. Εσύ παίζεις.
Βάλε τα δυνατά σου. Με θεωρείς αρχάριο.
Έτσι νομίζεις; Έλα λοιπόν!
Κανείς τους!
Άρπα την!
Χωρίστε τους! Αγρίεψαν.
Πώς είσαι, Λαέρτη;
Η προδοσία μου δίκαια με σκοτώνει.
-Πώς είσαι, κύριε; -Πώς είναι η βασίλισσα;
Λιποθύμησε μόλις αντίκρυσε τα αίματα.
Όχι, ό χι το κρασί...
Κλείστε τις πόρτες! Προδοσία!
Ψάξτε τον προδότη!
Άμλετ, εδώ είναι. Είσαι χαμένος.
Δεν σου απομένει ούτε μισή ώρα ζωής.
Κρατάς στα χέρια σου το όργανο της προδοσίας...
ακονισμένο καλά και γεμάτο φαρμάκι.
Η ίδια μου η κακή πράξη γύρισε σε μένα.
Σέρνομαι στο πάτωμα και δεν θα ξανασηκωθώ.
Η μητέρα σου δηλητηριάστηκε.
Φταίει ο βασιλιάς.
Και η μύτη του είναι γεμάτη δηλητήριο.
Κάνε το έργο σου φαρμάκι!
Ας συγχωρέσει ο ένας τον άλλο.
Μη σε βαραίνει ο θάνατός μου, ούτε του πατέρα μου.
Κι ούτε να βαραίνει εμένα ο θάνατός σου.
Ας σε συγχωρέσει ο Θεός. Έρχομαι κοντά σου.
Πεθαίνω, Οράτιε.
Ώρα καλή, βασίλισσα.
Σε σας που κοιτάζετε χλωμοί και με τρόμο...
όσα έγιναν εδώ...
και παραμένετε βουβοί σ'αυτήν την τραγωδία...
αν είχα χρόνο...
μα ο θάνατος θα με βρει σύντομα...
θα μπορούσα να σας πω.
Ας είναι.
Πεθαίνω, Οράτιε.
Το δυνατό φαρμάκι νίκησε το μυαλό μου.
Αν κάποτε με είχες μέσα στην καρδιά σου...
μην βιαστείς να έρθεις στη μακάρια ζωή.
Μείνε εδώ και ανάσαινε με πόνο στον σκληρό κόσμο...
για να διηγηθείς την ιστορία μου.
Τα υπόλοιπα...
είναι σιωπή.
Τέσσερις οπλαρχηγοί να σηκώσουν τον Άμλετ...
και να τον οδηγήσουν στο πατάρι σαν να ήταν στρατιώτης.
Θα γινόταν άξιος και γενναίος βασιλιάς.
Και στο πέρασμά του, η μπάντα του στρατού...
και οι τιμές των όπλων να τον αποχαιρετήσουν βροντόφωνα.
Προστάξτε να ρίξει ο στρατός.
Καληνύχτα, γλυκέ μου πρίγκηπα.
Άγγελοι να είναι σύντροφοι στο ταξίδι σου.